سایتicon
وضعیت سانترفیوژهای ایران - سایت حقوقی قانون ایران + www.LawIran.ir
سفارش تبلیغ
ثبت دامنه و میزبان هاست ایران

 
تاریخ : پنج شنبه 87/9/7

وضعیت سانترفیوژهای ایران

بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اعلام کردند، ایران تزریق گاز اورانیوم به ‌1300 دستگاه سانتریفیوژ برای غنی سازی را آغاز کرده است.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) به نقل از خبرگزاری فرانسه، بنا به اعلام بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، ایران در تاسیسات نطنز ‌8 آبشار ‌164تایی از سانتریفیوژ ها را که در مجموع ‌1312 دستگاه می‌شوند، فعال کرده است که گاز اورانیوم را به عنوان سوخت راکتورهای هسته‌یی تبدیل به اورانیوم غنی سازی شده می‌کنند.

اولیه هینونن، رییس پادمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در نامه‌ای که روز چهارشنبه به علی اصغر سلطانیه، نماینده‌ی ایران در آژانس فرستاد، عنوان داشت: گاز هگزا فلوراید اورانیوم (UF6) به این آبشار‌ها تزریق شده است.

در همین حال یکی از ناظران آژانس اظهار داشت: غنی سازی در واقع آغاز نشده است و سانتریفیوژها تنها در فشار پایین فعال شده‌اند.

در نامه‌ی رییس پادمان ‌آژانس تایید شده که اطلاعات درباره‌ی سایت نطنز در جریان بازرسی‌های ‌15 تا ‌16 آوریل بازرسان به دست‌ آمده است. در این نامه همچنین از تهران خواسته شده تا مانع بازرسی ها از راکتور آب سنگین اراک نشود.

هینونن هم‌چنین از ایران خواسته تا همکاری‌هایش را به طور یک‌جانبه با آژانس کاهش ندهد.

به گزارش ایسنا متن نامه‌ی رییس پادمان ‌آژانس بین‌المللی انرژی اتمی خطاب به علی اصغر سلطانیه، نماینده‌ی جمهوری اسلامی ایران در آژانس به قرار زیر است:

«من در این نامه به موضوع راستی‌آزمایی‌های صورت گرفته در نطنز در تاریخ ‌15 و ‌16 آوریل ‌2007 و اطلاعاتی که از سوی ایران در اختیار بازرسان آژانس قرار گرفته، مخصوصا این نکته که ایران ‌8 آبشار غنی‌سازی سوخت در نطنز را فعال کرده و مقداری گاز UF6 به این آبشار‌ها تزریق کرده، اشاره می‌کنم.

در این نامه می‌خواهم هماهنگی‌های صورت گرفته درخصوص راستی‌آزمایی مورد توافق ایران با دبیرخانه‌ی آژانس را یاد‌آوری کنم که شامل ترکیبی از بازرسی‌های اعلام نشده، نصب ابزار نظارتی و کنترل‌ها در نطنز می‌شود. من مطمئنم که این اقدامات مطابق هماهنگی‌های صورت گرفته انجام خواهد شد.

هم چنین مایلم به نامه‌ی ‌تاریخ ‌13 آوریل ‌2007 از سوی آقای م. خانیکی اشاره کنم که به درخواست آژانس برای انجام یک راستی‌آزمایی در راکتور تحقیقاتی هسته‌یی ایران در اراک اشاره داشت. در این نامه آقای خانیکی اشاره کرده که ایران تصمیم گرفته کد ‌1/3 را که در توافقات جنبی ‌12 فوریه ‌1976 منعکس شده، اجرا کند و بر اساس آن تصمیم‌گیری درباره‌ی برنامه‌ریزی راستی‌آزمایی درخصوص تجهیزاتی که در مراحل ابتدایی ساختش است و زمان زیادی با دریافت مواد هسته‌یی فاصله دارد، توجیه ناپذیر است.

همانگونه که مقامات عالیرتبه شما در جریان هستند، مطابق با بند ‌39 توافقنامه پادمان، نمی‌توان توافقات جنبی را یک طرفه تغییر داد. هم چنین مایلم تا به این نکته اشاره کنم که کد ‌1/3 تنها به تهیه اطلاعات اشاره دارد و نه تکرر یا زمانبندی راستی آزمایی‌های آژانس. در این زمینه من بار دیگر از ایران می‌خواهم که درباره تصمیم‌اش نسبت به کد ‌1/3 تجدید نظر کند و اجازه دهد که آژانس، عملیات راستی‌آزمایی را در راکتور تحقیقاتی اراک در سریعترین زمان ممکن انجام دهد.»

حمایتاتحادیه اروپااز توسعه انرژی هسته‌ای

 کمیسیون اتحادیه اروپا حمایت خود را از ضرورت توسعه انرژی هسته‌ای در اروپا اعلام کرد.

به نوشته روزنامه فرانکفورتر روند شاو ،اتحادیه اروپایی با اتخاذ این تصمیم  موضع حامیان استفاده از این انرژی در آلمان را در برابر مخالفان استفاده از انرژی هسته‌ای تقویت کرده است.

دربخشی از  گزارش انرژی کمیسیون اتحادیه اروپا که روز چهارشنبه 10 ژانویه (20 دی) در بروکسل منتشر می‌شود، آمده است اگرمیزان کنونی مصرف برق و تنوع انرژی تغییر نکند، اتحادیه اروپا در سال 2030 میلادی مجبور به واردات 65 درصد از نیازهای خود در بخش انرژی خواهد شد.

این کمیسیون با وجود اعتراف به "مشکل قابل توجه استفاده از زباله هسته‌ای و انباشت نهایی آن" انرژی هسته‌ای را مقرون به صرفه‌ترین روش برای تولید برق بدون آلوده کردن محیط‌‌ زیست با گازهای گلخانه‌ای دانست.

کمیسیون اتحادیه اروپا به بررسی اثرات قابل توجه اقتصادی در صورت جلوگیری از تغییرات آب و هوایی نیز پرداخته است.

 در گزارش تغییرات آب و هوایی این کمیسیون که آن نیز روز چهارشنبه منتشر می‌شود، هشدار داده شده است که شمار کشته شدگان ناشی از گرمازدگی و سرمازدگی در اروپا در صورتی که دمای هوای زمین تا سال 2071 به طور میانگین نسبت به سال 1990 میلادی سالانه 2.2 درجه سانتی‌گراد افزایش یابد، به 36 تا 86 هزار نفر در سال خواهد رسید. محصولات جنوب اروپا نیز به یک پنجم کاهش خواهد یافت.

به گفته زیگمار گابریل، وزیر ایالتی محیط زیست آلمان، کمیسیون اتحادیه اروپا بر لزوم تدوین سیاست انرژی در اروپا برای استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر تاکید کرده است.

گابریل در برلین گفت، این کمیسیون در راهبرد انرژی که ارایه می‌کند، قصد دارد برای اولین بار به صورتی اجباری سهم انرژی‌های تجدیدپذیر را تا سال 2020 به 20 درصد برساند.

گابریل همچنین با توجه به قطع انتقال نفت از روسیه به اروپا بر لزوم بهره‌گیری از انرژی‌های تجدیدپذیر تاکید کرد و به روزنامه فایننشیال تایمز آلمان گفت: توسعه بیو سوخت‌ها باید تقویت شود. مواد سوختی بازتولیدی از مواد خام باید با تکنیک آلمانی ایجاد شوند. باید در آینده به صورت گام به گام سوخت‌هایی نظیر بنزین و دیزل را جایگزین کرد.

گابریل در ادامه و با اشاره به مباحث داغی که بر سر بازبینی به کارگیری انرژی هسته‌ای در آلمان  درگرفته‌اند ،از ادموند اشتویبر، نخست‌وزیر ایالت بایرن آلمان انتقاد کرد چرا که وی انرژی هسته‌ای را همسان با توقف انتقال نفت روسیه دانسته است.

وی افزود: مساله اینجا صرفا هراس مردم از منافع اقتصادی صنعت هسته‌ای است. نفت اصولا چه ارتباطی با برق هسته‌ای دارد؟ واردات نفت برای تولید مواد سوختی انجام می‌گیرد. بر خلاف آن، نیروگاه‌های هسته‌ای برای تولید برق به کار گرفته می‌شوند.

جایگاه چرخه ی سوخت هسته ای در بالا بردن روحیه و عزت ایران

چکیده: انقلاب اسلامی ایران با طرح احیای اندیشه دینی و نظام سازی اسلامی متناسب با آن و از سویی دیگر با طرح بازگشت به خویش فضای جدیدی را گشود که برپایه آن ایرانیان بیش از همه به استقلال خود در تمام اضلاع و جوانب آن ازجمله استقلال فرهنگی توجه نشان دادند. آنها نیک می‌دانستند که استقلال در حوزه اقتصاد و یا هر عرصه دیگری مستلزم استقلال فکری و فرهنگی است. برپایه این امر، انقلاب اسلامی هم به شالوده شکنی در عرصه فرهنگ غالب پرداخت و هم موجی از اسلام‌خواهی را در سطح خاورمیانه ایجاد کرد .

نگاه که ایرانیان در مواجهه با دنیای غرب متوجه ضعف تکنیکی خود شدند و سپس آنرا در سایر حوزه‌ها بسط دادند، تنها تعدادی انگشت‌شمار از ضعف فنی وصنعتی خود به تفوق ایدئولوژیک دنیای غرب نرسیدند. این نه خصلت ایرانی، بلکه در مقطعی از تاریخ مربوط به یک قوم ‌بود. این قوم که ازسوی غرب جدید به شرق یا شرقی نام نهاده شد حائز خصائلی‌کم و بیش یکسان بود. از آنروی که غرب جدید، عهد جدید بشر غربی به خدای خود بود، این خود به مثابه یک جهان‌بینی قلمداد شد. لذا دیگر غرب برای این قوم به عنوان یک جغرافیا یا نقطه مشخصی از کره ارض قلمداد نمی‌شد. این غرب چیزی نبود جز مدرنیته. مدرنیته‌ای که سنت را پشت سرگذاشته و با ودایع تاریخی خود در حال وداع بود.
ماجرا از رنسانس و نهضت‌هایی همچون رفرم‌ مسیحی یا پروتستانتیسم شروع شد و اینک بشر مغرب زمین خود محور امور بود و این محوریت خود پویائی فکری، صنعتی و اجتماعی را رقم زد. اوج این پویایی به قرن نوزدهم میلادی بازمی‌گردد. سال‌هایی که با الهام از رویکردهای جدید فکری و فرهنگی و پشت سرگذاشتن عصر روشنگری به پدیدارهایی همچون انقلاب فرانسه و سلسله حوادث اجتماعی و سیاسی دیگر منجر شد. دستاوردهای بشری در عرصه‌های فنی و صنعتی همچون دستاوردهای فکری و سیاسی نظیر آرای جدید فلسفی و نهضت‌های فکری همانند لیبرالیسم باز ریشه‌ در همان روح فائوستی تمدن غربی داشت. غرب توانسته بود در گذر زمان - نه چندان طولانی- نه تنها در بعد نظری و نرم‌افزاری، انقلاب علمی و صنعتی خود را به ثمر برساند بلکه در آخرین حلقه از این فرایند به انقلاب‌های سیاسی رسیده بود. روایت استعلایی غرب به این معنا که غرب حامل ارزش‌های برتر انسانی است و از اصالت برخوردار است، نتیجه این نگاه جدید بود که آنرا رویکرد رسمی دنیای غرب می‌دانند. غرب مداری یا جهان شمولی آن ریشه در همین عقلانیت غربی دارد. نتیجه طبیعی این نگاه نمی‌تواند چیزی جز عقلانیت ابزاری، سرمایه‌سالاری، سکولاریسم، داروینیسم اجتماعی، نژادپرستی و ... در عرصه‌های فرهنگ، اقتصاد و سیاست باشد. سرعت تحولات پنج قرن اخیر آنچنان بالا بود که هرگز نمی‌تواند با هزاران سال حیات اجتماعی بشر مورد مقایسه قرار گیرد. عمق حوادث به گونه‌ای بود که آزادی اباحی او را از هویت مسیحی نتیجه گرفت. آزادی از قیود مختلف از جمله مذهب واتیکانی و شریعت کاتولیکی درهمین مسیر تعریف می‌گردد.
مباحثی نظیر حقوق بشر، آزادی‌های فردی و اجتماعی، حقوق اساسی و ... در همین مرزها معنا و هویت پیدا می‌کنند. نظامات مدرن از جمله مشروعیت بخشی به جامعه مدنی و دموکراسی بورژوایی برآمده از مدرنیته در دستورکار نظام‌های سیاسی جدید قرار گرفت و اقوام دیگر و بویژه قوم شرقی می‌بایست با تفکری اصلاحی از جمله رفرم در مذهب، همان مسیر غرب را طی نمایند. بدینسان غرب مثل اعلایی است که شرق باید جهت برون‌رفت از عقب ماندگی و برای پیشرفت و توسعه به آن اقتدا کند.
لازمه حصول به چنین نگاه مکانیکی توجه تام به امری مقدس به نام غرب است. اگر بین شرق و غرب فاصله‌ای وجود دارد، که حقیقتاً اینچنین است، باید همان مسیری را که دنیای غرب جدید پیمود با تمام اجزای آن مدنظر قرار گیرد. پیمایش چنین مسیر غیر قابل اجتنابی است که به توسعه و نوسازی اقوام شرق می‌انجامد. چنین الزاماتی از همان واپسین سال‌های مواجهه ایرانیان با تمدن جدید غرب مدنظر قرارگرفت. گسترش معیارهای زندگی غربی و توسعه مناسباتی از این دست و از سویی انطباق با آنها ذهن و دماغ بخشی از جامعه ما را که از آنها در ابتدا به منورالفکران یاد می‌کردند فراگرفت و گسترش نهادهای مدنی مطابق با الگوهای مدرن در تعقیب همین مفروض بود. طیف فوق بر آن بود که روند جدید در مناسبات مغرب زمین روندی است اجتناب ناپذیر و از این نظر دیر یا زود ما را نیز فراخواهد گرفت.
لذا مقاومت در مقابل آن بیهوده است و از سویی عدم پایبندی به الزامات غربی و مقتضیات دنیای مدرن ما را از پیشرفت باز می‌دارد. بنابراین نه تنها نباید مقاومت ورزید بلکه باید به استقبال آن نیز رفت (مجله کاوه، س 5، ش 1، ص3) ولی در اینکه تا چه حد باید این الزامات را پذیرفت، اختلاف وجود داشت. چه کسانی که ایرانی را از سر تا پا فرنگی می‌خواستند و چه آنهایی که برخی از شئون مدرنیته را پذیرا بودند، در یک امر اشتراک داشتند و آن اینکه بین ما و غرب فاصله‌ است. سئوال اینجاست که تکلیف ما در برابر این فاصله چیست؟ اگر برای کم کردن این فاصله باید تجربه غرب را بکلی مدنظر قرار داد، این‌ گرته‌برداری تا چه حد می‌تواند در تسریع حل معضل کمک نماید؟ اما آیا با تاریخ می‌توان با نگاهی مکانیستی برخوردکرد؟ آیا با رعایت تمام اجزاء تاریخی بدون توجه به خصلت‌های بوم شناختی تجربه آن تاریخ و آن قوم قابل تکرار است؟
از سویی دیگر، براستی ریشه‌های فکری و معرفتی این فاصله را در کجا باید جستجوکرد؟ وجه تمایز در کجاست؟ چرا یک غرب داریم و یک شرق؟ آیا این تمایز ریشه‌ای بسیارکهن دارد و یا آنکه حاصل همان نگرش جدید است؟ همانگونه که اشاره شد همه اینها حاصل نگاه جدید و فضای گفتمانی نوین منبعث از آن است. نگاه بشر جدید غرب به شرق نگاهی سوبژکتیو بود که شرقی را به مثابه ابژه مورد مطالعه خود قرار داد و اعلام کرد که در حال مطالعه آن است. او اعلام کرد که تاریخ شرقی مرده است و در جریان احراز هویت خود آنگونه که داعیه دارد از آنروی که در متن تاریخ بسر می‌برد قادر به شناسایی خود نیست. لذا به مطالعه تاریخی می‌پردازد که دوران آن سپری شده و این تاریخ چیزی جز شرق نیست. سپس با این شناسایی غیر خود را می‌شناسد و در مقابل شناخت خویش میسر خواهد شد. تنها این غیریت‌سازی –
otherness
– است که به احراز هویت او منجر می‌گردد.
بنابراین هویت شناسی غربی به عنوان خاستگاه اصلی شرق شناسان مورد توجه قرار می‌گیرد. این مفروض کلیه شرق شناسان است که در دوران اخیر یا به تعبیری دویست ساله اخیر شکل گرفته است. جالب آنکه بعدها این مفروض با مستحیل شدن ما شرقی‌ها در انگاره‌های فکری غربی مورد پذیرش واقع شده است. نتیجه نهایی این شرق شناسی‌ چیزی جز حقارت، زبونی و خواری دنیای شرق نبود. چرا که غرب غیریتی مصنوع و غیر واقعی و از طرفی ذلیل و حقیر را معرفی می‌کرد. بالاخره برای ارائه هویتی والا و دست و پا کردن تشخص کاذب از غرب باید به تعریفی مصنوع از دنیای شرق روی آورد.
روایت استعلایی غرب و رعب شرق
رعب در مقابل تمدن استعلایی غرب و همچنین القای تعریفی حقارت‌آمیز از قوم شرق از دستاوردهای مهم چنین نسبت سنجی به شمار می‌رود. پیامد سیادت فکری و تسلط تکنیکی غرب چیزی جز خودباختگی و ایجاد روح سرخوردة شرقی نبود. در ارتباط با ما آنگونه که تاریخ معاصر شهادت می‌دهد به دنبال شکست‌های ممتد در جریان جنگ‌ با روس و پی بردن به نابسامانی‌های متعدد در حوزه‌های مادی و معنوی نوعی انقطاع تاریخی با گذشته خود یافتیم و هر چقدر به مدنیت مدرن بیشتر معرفت یافتیم به همان نسبت مفهوم قومیت سنتی و عرق ملی در ما رنگ باخت. از آن پس در صدد بودیم هویت خود را در ارتباط با غرب تعریف نمائیم وکم نبودند نخبگانی از ما که در صدد برآمدند در تعقیب چنین برداشتی، تاریخی نو برای خود جعل نمایند. با تحلیل رفتن خودآگاهی‌ تاریخی ایرانی ـ اسلامی و مسلم انگاشتن انگاره غربی اروپا مداری به سوی یوتوپیای ـ آرمانشهرـ ارزش‌های جهانی غربی آنگونه که پذیرفته بودیم، به حرکت افتادیم. گر چه سرعت ما به نسبت باورداشت‌‌هایمان متفاوت بود. تاریخ همچنان جملات عیسی صدیق را در احساس حقارت خود نسبت به تمدن مشعشع و شگفت‌آور مغرب زمین آنگونه که خود می‌آورد: (عیسی صدیق، یادکار عمر، جلد اول، تهران: کتابفروشی دهخدا، 1351، ص 50.)از یاد نمی‌برد. صفحات بسیاری از نشریات و رساله‌هایی همچون فرنگستان و کاوه که روح آن را تقی‌زاده شکل می‌داد و از تمدن پیر و ضعیف و علیل! ما سخن می‌گفت، مملو از چنین تعابیری است (مجله کاوه، س 5، ش 36، ص 2). در روزگاری ملکم‌خان در رساله دفتر قانون، با عجز و لابه آرزو می‌کرد که کاش اولیای دولت ما نیز در اختراعات دولتی یک قدری به عقل خود کمتر اعتماد می‌نمودند و آن اصولی را که فرهنگی‌ها با این همه علم و تجربه یافته‌اند کمتر تغییر می‌دادند.... (میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله، مجموعه آثار، تدوین و تنظیم محیط طباطبایی، تهران: انتشارات علمی، 1368، ص 49.) رساله‌هایی که با نام حیرت‌نامه در همان سال‌های آغازین تجدد نوشته شد امروزه موردتوجه تاریخ نگاران و جامعه‌شناسان ایرانی است.
در عین حال از خلأیی که در هویت تاریخی احساس می‌‌کردیم در رنج بودیم. اصلاً دوره گذار به معنای رویاروئی سنت و تجدد یا کهنه و نو سبب رنجش ما بوده و هست. پذیرش جهان‌ شمولی غرب و مطلق دانستن آن، دستاوردهایی را در عرصه‌های مختلف مادی برای ما به همراه داشت که از جمله باید به تأسیس نهادهای اجتماعی، بنیان مؤسسات مدرن همچون بانک‌ها، نهادهای مالیاتی، رسانه‌‌های جمعی، ارتش و تعلیم و تربیت جدید اشاره کرد. به همین سیاق باید به رویکردهای فکری و فلسفی و آشنائی با فلسفه‌های جدید هم توجه نمود. با اینحال همواره از ناکارآمدی و ناکامی پروژه تجدد و ترقی به معنای واقعی کلمه در ایران داد سخن داده‌ایم.
کم نیستند رساله‌هائی که از آغازین روزهای اقدامات و اصلاحات عباس میرزا در ابتدای قرن نوزدهم میلادی به سال 1229 هـ .ق که به منظور تقویت بنیه نظامی ایران صورت گرفت،‌ به بعد از ناهماهنگی‌ و محکومیت پروژه مدرنیته در ایران سخن گفته باشند.گر چه در مقابل، بسیاری نیز در طلب و تمنای تجدد و ترقی بوده‌اند.
منتقدین مدرنیته در ایران از ناکامی تحقق مدرنیسم در ایران و عدم ریشه دار شدن آن در خاکی که از سنت برآمده سخن گفته‌اند. آنان از هدر رفتن فرصت‌های بسیار و از دست دادن امکانات مادی و معنوی در این رهگذر گلایه‌ها داشته‌اند. ایشان از اینکه ما بدون تعمق به کنه الگوهای وارداتی و ناقص، فرصت‌های تاریخی بسیاری را از دست داده‌ایم اظهار نگرانی کرده و می‌کنند. این دسته از نخبگان از اینکه مفروضات خاورشناسان جرأت علمی را از ماگرفته است و خودباختگی را در ایرانی نهادینه ساخته دل نگرانند و به دنبال آنند که این گسست تاریخی را به گونه‌ای جبران سازند. چرا که این گسست را نتیجه بسط نظرات فرهنگی، اجتماعی و سیاسی غرب در حوزه سنت می‌دانند.
آنچه که در طول این مدت یکصد و پنجاه ساله به وخامت اوضاع انجامیده است تأثیرگذاری مفروضات خاورشناسان بر ساختار فکری بخشی از نخبگان ایران است، همانگونه که در سایر ملل در حوزه خاورمیانه اسلامی نیز اینچنین است. عمده‌ترین مفروض آن است که شرق باید خود را از دریچه نگاه غرب بشناسد. این انتظاری است که از صدر تا ذیل تاریخ شرق شناسی وجود دارد. در آثار متفکران غرب این موضوع به صورت برجسته همواره تکرار گردیده است.از جمله در آثار مونتسکیو (مونتسکیو، روح‌القوانین، ترجمه علی‌اکبر مهتدی، تهران: امیرکبیر، 1368). و مارکس به صراحت این مسأله بیان شده است. حتی هانری کربن که تلاش‌های وی در حوزه شناسائی شیعه در دنیای غرب ارزشمند می‌نماید و زبانزد خاص و عام می‌باشد، در این اواخر همین فراز را تکرار می‌کرد. نتیجه چنین جزم‌اندیشی، گرفتن اعتماد به نفس از ایرانی بود به گونه‌ای که حتی جرأت شناسایی داشته‌های خود را هم از دست داد. چنین جزمیتی نه تنها توان فکری را در حوزه صنعتی و فناوری از وی گرفت، بلکه توان شناسائی وی را از مواریث فکری خویش مصادره نمود. از جمله باید به مطالعه تاریخ، فرهنگ و ادبیات ایرانی اشاره کرد که سهم ناچیزی از آن را به خود اختصاص داد. در همان سال‌های ابتدایی تلاش‌های شرق شناسی، این خاورشناسان بودند که یا خود به مطالعه آثار ادبی و فرهنگی ایرانی مبادرت می‌کردند و یا آنکه تنها شاگردان بومی و وطنی آنها بودند که می‌توانستند دست به چنین تلاش‌هایی بزنند. کتاب‌های تاریخ ادبیات ایران نوشته ادوارد براون همچنان منبع عمده این درس در دانشگاه‌های ماست. موضوع دین‌پژوهی نیز دنباله‌رو همین رویکرد است. خاورشناسان نقش عمده‌‌ای در مطالعات حوزه دین‌پژوهی دارند که البته با همان متدولوژی پوزیتیویستی اروپا و مطابق با قالب‌های کلاسیک آن عصر توأم می‌باشد. از جمله باید به آثار کنت دوگوبینو متفکر و دیپلمات فرانسوی در ایران اشاره کرد که با تفسیرهایی کاملاً فیزیکالیستی و تجربی از حوزه دین و به طور مشخص از شیعه بسترهای لازم را برای فعالیت‌های علمی از همین سنخ برای شاگردان بومی فراهم می‌سازد. او با مدرنیته‌پذیرکردن اندیشه دینی نوعی اسطوره‌شکنی و افسون زدائی را از مفاهیم دینی بدست می‌دهد و از این طریق به قداست دین و امور قدسی خدشه وارد می‌کند و چهره‌ای کاملاً دنیوی و تجربی از آن فراهم می‌سازد. بخش قابل توجهی از آنچه که در طول یک قرن گذشته از ناحیه روشنفکران در این عرصه صورت پذیرفت وامدار اوست.
از همه مهمتر باید به بازتاب‌ آرای جامعه شناختی شرق شناسان توجه بیشتری شود. از آنرو که خاورشناسان در چارچوب غیریت‌سازی تعاریفی را از شرق و بویژه ایرانیان ارائه نموده‌اند، لذا خصائلی که از ایشان بدست داده‌اند لاجرم می‌بایست در تضاد با ویژگی‌های مورد پذیرش آنها باشد. ویژگی‌هایی که باید از اصالت و قداست و ارزش‌های جهان‌شمول، آنگونه که بیان می‌کنند برخوردار باشد. از سویی دیگر چون خصائل شرقی و نوعاً ایرانی در پی آسیب‌شناسی‌ها بدست آمده است، طبیعتاً از نابسامانی‌های‌ اجتماعی حکایت دارند. به همین لحاظ شرقی و به طور خاص ایرانی حائز سیمایی زشت و اوصافی مذموم می‌شود. به این ترتیب ارزیابی مناسبات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، و فرهنگی امروزین آنان نیز در همین رهگذر صورت می‌پذیرد. چنین تفسیرهایی از اقوام شرق در تعقیب توهمات و پندارهایی ارائه می‌شود که متفکران مغرب زمین ارائه نموده‌اند. در واقع سیمایی که از شرقی و یا ایرانی ارائه شده نه عین واقع بلکه مصنوع و ساختگی و به تعبیر دقیق‌تر جعلی می‌باشد. تفاسیری از این دست نوعاً مغرضانه و تمسخرآمیز است. برای مثال گوبینو فیلسوف و دیپلمات معروف فرانسوی در حکایات آسیائی خود اخلاقیات و مناسبات سیاسی، ‌اجتماعی ایرانیان را توأم با خیالات خویش به رشته تحریر درآورده است. چنین رویکردی که بیشتر خود را در قالب رمان‌ها و سفرنامه‌ها به نمایش گذاشته بعدها دستمایه آثار هنری و فرهنگی ایرانیان واقع شد و به تقلید از آنان رمان‌هایی نوشته شد که تأثیرات خود را بر ذهن و فکر ایرانیان باقی گذاشت. با این وصف از شرقی و از آن جمله ایرانی موجودی مستبد، ‌احساساتی و فاقد عقلانیت، خرافاتی و ... ترسیم گردید.
دوره متأخر و پیگیری پروژه نظم جدید
در سال‌های اخیرکه اروپا مداری با طرح یکجانبه‌گرایی آمریکایی به تدریج در حال رخت بر بستن است، آمریکا خود را منبع خیر و نیکی می‌داند، به گونه‌ای که باید بر سراسر جهان حکمرانی کند. نومحافظه‌کاران آمریکایی در پی اقناع‌سازی توده‌ای برآنندکه ارزش‌های آمریکائی بالاترین ارزش‌هاست و باید فراگیر شود و نهادینه سازی ارزش‌هائی از این دست در دستور کار آنهاست. در سال 1997م سازمانی با عنوان "پروژه‌ای برای قرن آمریکایی نو" تأسیس گردید که در بیانیه آن بعنوان مانیفست این سازمان آمده است: با در نظر گرفتن سقوط شوروی و بلوک شرق باید چالش‌های آینده را شناسائی و در مقابل تهدیدات آتی پیش‌دستی کرد. باید ارزش‌های آمریکایی‌ها را حاکم کرد. امروز آمریکا مسئولیت جهانی حفظ صلح و امنیت را در جهان بر عهده دارد. فوکویاما، برنالد لوئیس، دیک چنی، دنیس رایس، مارتین ایندیک و ... از امضاء کنندگان این بیانیه هستند.
منابع و ماخذ:
1. برنالد لوئیس، مشکل از کجا آغاز شد؟، تهران: نشر اختران، 1384.
2.. عیسی صدیق، یادکار عمر، جلد اول، تهران: کتابفروشی دهخدا، 1351،
3. مجله کاوه، س 5، ش 1،
4. : مجله کاوه، س 5، ش 36،
5. مونتسکیو، روح‌القوانین، ترجمه علی‌اکبر مهتدی، تهران: امیرکبیر، 1368.
6. میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله، مجموعه آثار، تدوین و تنظیم محیط طباطبایی، تهران: انتشارات علمی، 1368.





محمد قدرتی

محمد قدرتی LawIran.ir

href="http://www.Lawiran.ir">آدرس ما را به خاطر بسپارید

قانون ایران

www.LawIran.ir     کاربر گرامی از اینکه سایت ما را انتخاب نموده اید کمال تشکر را داریم www.LawIran.ir